Yazdı gözlerimi yumduğumda, öğle sonrası;
dayımdı dutu silkeleyen, çarşafın dört ucunda
Dört kadın; herhalde komşu kızları;
dedem de su çekiyordu kuyudan,
Hamidiye’nin güvertesindeydi sanki,
oysa abdest alacaktı birazdan.
Ah! Sonsuz biçimler veren bize
Bellek ve Zaman.

Gözlerinde bile
deniz dibi gözlerinde ölüler
askerler ve gemiciler halinde.
İhtiyar yüreği toprağın
buğdayı, elma’sı
korkuda.
Suskunluğum, utancım büyük
sıkıntım kara.
Gel dağıt mavini
kör kuyular uykuma.

Usandım taş basması günler yaşamaktan
yalnızlığımı büyütüyorum korkunç
yani bağırmak sana sulardan.
Her gün yeniden ölmek
elinden karanlık adamların
yalanla, ekmekle, silahla.
Üstümüze bakarken çağlar
her çocuk başı okşadığımız
suçlu bizmişiz gibi
büyüyor avcumuzda.

ister vur ister hiç bir şey söylemeden git, Zaten Acılara katlanmışım Senin Gidişlerin Koymaz Bana hayat Birkere Vurmuş Suratıma Ne Yaparsan Yap Acılar Unutulmaz Hayatımda.

Hayatmı Zor Yaşamakmı Zor Yoksa Bırakıp Giden Aşklarmı Kor insana, Ne hayat Ne Yaşamak Aşk yeter Bütün Acıları Anlatmaya..
Sen Hiç Aşık Oldunmu? Aşık olupda kalbin Acı Şarkılara Mahkum Oldumu?